Zacznij od przeglądu wszystkich zabawek. Podziel je na trzy grupy: stały zestaw, rotacyjny oraz do oddania lub przechowania. Do stałego zestawu wchodzą rzeczy używane codziennie: ulubiony miś, aranżacja wnętrz klocki konstrukcyjne, kilka książeczek. Do rotacyjnego trafia reszta, o ile jest kompletna i bezpieczna. Podczas przeglądu wyrzucaj lub odkładaj wszystko, co ma połamane elementy albo brakujące części, bo takie przedmioty tylko zaśmiecają przestrzeń i frustrują dziecko.

Najczęstszy błąd to zabieranie się za całe mieszkanie, gdy plan mówi o jednym pokoju. Drugi błąd to odkładanie sprzątania łazienki na późny wieczór, gdy brakuje sił. Trzeci — kupowanie kolejnych akcesoriów zamiast trzymania jednej szmatki, jednego płynu i worka na śmieci w pobliżu miejsca pracy. Nie próbuj też robić generalnych porządków w szafach w ramach codziennego sprzątania. Przełóż to na osobny dzień raz w miesiącu.

Jak zrobić tablicę, która przetrwa dłużej niż tydzień Wybierz prostą formę: tablica korkowa z pinezkami, magnetyczna z karteczkami albo zwykła kartka A3 w koszulce. Ważne, żeby dało się łatwo zmieniać przypisania bez przepisywania całości. Podziel ją na dni tygodnia w kolumnach i obowiązki w wierszach. Przy każdym zadaniu wpisz konkretną osobę, a nie „wszyscy". „Wszyscy" oznacza „nikt". Obowiązki rotujcie co tydzień lub co dwa tygodnie, żeby nikt nie utknął na zawsze przy najbardziej nieprzyjemnej robocie.

Sprawdzajcie tablicę raz w tygodniu, przez kwadrans. Wtedy przenosicie zadania, które się nie wydarzyły, i zmieniacie to, co nie działa. Jeśli jakieś obowiązki są notorycznie pomijane, problemem jest zwykle zbyt duże obciążenie albo brak jasnego terminu, a nie lenistwo. Wprowadźcie zasadę, że każde zadanie ma swojego właściciela i swój termin. Po miesiącu zobaczysz, ile razy trzeba było komuś przypominać — jeśli wciąż często, wróćcie do rozmowy i podzielcie obowiązki inaczej. Tablica nie zastąpi rozmowy, ale zabiera z niej codzienne targi o to, kto ma teraz zmywać.

Rotacja zabawek polega na tym, że część przedmiotów znika z zasięgu wzroku dziecka na pewien czas, a potem wraca. Nie chodzi o to, by czegokolwiek zabraniać, tylko o ograniczenie liczby bodźców naraz. Zbyt duży wybór sprawia, że dzieci biegają od jednej rzeczy do drugiej, nie angażują się głęboko i szybciej się nudzą. Ograniczenie asortymentu zwykle zwiększa czas skupienia i radość z pojedynczej zabawki. System da się wprowadzić w jeden weekend, bez kupowania czegokolwiek.

Jak zrobić etykietę, która dzia